.png)
Met Popje, speciaal voor jonge kinderen, wilden we het lijf en de zintuigen vieren. Daar hoorde ook je blootje bij zonder dat we dit wilde seksualiseren. Moesten we het dan wel of niet over het geslacht hebben. Oké een jongen heeft een piemel en een meisje een … Daar begonnen onze ingewikkelde gesprekken. Een eenvoudig woord als piemel is er niet voor een meisje. Ouders zeggen doosje, poeni, noenoe, vagijntje en zo zijn er vele andere benamingen. Het woord vulva zegt maar heel weinig kinderen wat. We kwamen tot de conclusie dat het bij Popje vooral moest gaan over waar de grenzen van een aanraking liggen. Hoe konden we met Popje laten zien dat niet alle aanrakingen gewenst zijn maar dat aanraken in andere gevallen ook plezier kan geven? Waar ligt bij stoeien en kietelen de grens tussen leuk en niet leuk?
𝘐𝘬 𝘸𝘪𝘭 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘸𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘸𝘪𝘭.
𝘪𝘬 𝘸𝘪𝘭 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘻𝘦𝘨𝘨𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘸𝘪𝘭!
𝘥𝘢𝘯 𝘻𝘦𝘨 𝘪𝘬 𝘯𝘦𝘦
𝘐𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘗𝘰𝘱𝘫𝘦
En hoe zit het nu met Popjes blootje? Popje leert dat een onderbroek een kledingstuk is dat we allemaal dragen. Maar moet het zich braaf laten aankleden door de spelers of wil het zelf kiezen? Vertellen kleren niet ook iets over je lijf en wie je bent? Wat bedek je wel en wat bedek je niet? Popje ontwikkelt een eigen wil. Popje wil verstoppen, vliegen maar geen verplicht kusje van tante.
Bij Jonge klei blijft een voorstelling altijd groeien, ook na de première. Want Popjes hebben nu eenmaal een eigen wil. Popje is een hilarische, muzikale voorstelling over het lijf en past uitstekend in de week van de lentekriebels. We spelen voor jonge kinderen maar het is ook mooi als ouders deze voorstelling samen met hun kind beleven.
